Demi | Kijk

Demi's Story

Demi (31) werkt momenteel fulltime als projectmanager en onderzoek coördinator op het gebied van volksgezondheid, wat ook haar studieachtergrond is. Haar grootste passie is reizen, ze is inmiddels al in meer dan 60 landen geweest en het aantal blijft gestaag groeien. Daarnaast sport ze veel, met hardlopen als favoriet. Ze is van plan om volgend jaar een hele marathon te lopen, en hoopt een startbewijs voor de Rotterdam Marathon te krijgen. Naast het reizen en het hardlopen houdt ze heel erg van eten!

Demi heeft een auditieve beperking. Sinds haar vijfde draagt ze aan beide oren een gehoorapparaat. Hoewel haar beperking niet direct zichtbaar is, zijn er kleine dagelijkse uitdagingen en momenten waarop ze aan haar gehoorbeperking wordt herinnerd.

Tegenwoordig is de beperking vooral moeilijk in sociale omgevingen wanneer het lawaaierig is en er veel geluiden door elkaar zijn. Hetzelfde geldt voor fysieke vergaderingen op het werk met grotere groepen mensen; het kan moeilijk en vermoeiend zijn om gesprekken te volgen. Toen ze opgroeide, maakte de beperking het heel lastig om erbij te horen, omdat ze niet goed kon horen en dus niet goed kon meedoen.

Mensen dachten dat ze saai, verlegen en ongeïnteresseerd was, wat haar de reputatie gaf van het stille meisje dat niet praat terwijl ze er juist graag bij wilde horen. De hoortoestellen lossen het gehoorprobleem niet automatisch op. Het betekent niet dat je als je ze draagt kunt horen zoals een normaal persoon. Het kost veel moeite om de exacte boodschap die wordt overgebracht te begrijpen en de gaten op te vullen, en het kan even duren voordat ze goed kan reageren.

Demi wil ook graag dat mensen begrijpen dat, hoewel ze open is over haar gehoorverlies, ze zich niet altijd op haar gemak voelt om mensen te vragen iets te herhalen. Ze wil anderen niet onderbreken, het tempo niet vertragen en geen aandacht op zichzelf vestigen. Dit is een aspect van leven met gehoorverlies dat voor de meeste mensen onzichtbaar blijft.

Wat kan er verbeterd worden? Toegankelijkere communicatie zou een enorm verschil maken. Duidelijke ondertiteling of bijschriften op publieke schermen, bijvoorbeeld bij omroepberichten in treinen of stations. En op scholen, werkplekken of in grotere ruimtes zou het gebruik van microfoons standaard moeten zijn. Dat is veel effectiever dan iemand die vraagt: “Kan iedereen me horen?” en ervan uitgegaan wordt dat het antwoord ja is.

Mensen moeten weten dat gehoorverlies sommige aspecten van haar leven beïnvloedt, maar haar niet bepaalt. Ze is iemand met interesses, ambities en talenten, net als ieder ander.

Voor Demi betekent echte inclusie dat ze volwaardig kan meedoen zonder extra drempels en zonder zichzelf steeds te hoeven bewijzen. Het is wanneer anderen zich bewust zijn van verschillende behoeften, duidelijk communiceren, achtergrondgeluid beperken wanneer dat kan en bereid zijn zich aan te passen. Inclusie is niet ingewikkeld. Het begint met empathie en de bereidheid om echt te luisteren.